En toen?

Sinds het laatste blogje ging ik naar Nederland, weer naar Engeland, alles zou beter zijn, om vervolgens wel tien hele dagen later weer naar Nederland ‘gestuurd’ te worden. Een dag nadat we samen een vakantie hadden geboekt.
Verrassing.

Ik zou daar niet gelukkig worden, zei hij.
Ik zou uiteindelijk meer willen van het leven, zei hij.
Ik zou zijn hart breken, zei hij.
Ik zou nooit meer gelukkig worden als hij me weg zou sturen, zei ik.
Jij breekt mijn hart nu, zei ik.

Nu stond ik op 19 januari, 21 weken na de emigratie, opeens weer op Nederlandse bodem. Met een verlovingsring om m’n vinger.
Alles in Nederland had ik eerder achtergelaten. Voor hem. Voor ons.
Baan opgezegd, familie en vrienden achtergelaten, al mijn spullen verkocht en zelfs m’n allerliefste katjes weggegeven.
Wat moest ik doen?

Hij mocht dan misschien een burn out hebben, de burn out die iedereen zag en had zien aankomen behalve hij maar nee, dit kon niet.
Er ging een knop om. Iemand die zo met mij en mijn liefde jojo’de, daar kon ik toch niet naar terug?
Ik bleef. In Nederland. Op een matras op de grond in de kastenkamer bij mijn moeder.
Ik was mezelf en iedereen om me heen die om me gaf meer verschuldigd.
Ondanks zijn bedenkingen die na een tijdje weer kwamen.
Hij twijfelde, wilde me terug, dan weer niet, dan weer wel en was ik drie uur later een ‘con artist, een ‘fraud’, een ‘liberal Dutch fucking lesbian’ (?!) en werd ik keer op keer drie uur lang gebombardeerd met de lelijkste dingen, die uit erg bizarre hersenspinselen moeten komen.

Ik maakte intussen, tijdens die tirades, andere plannen.
Terwijl mijn toekomstplannen het laatste jaar alleen maar inclusief hem waren geweest, mijn toekomst die ik verbonden wilde zien met die van hem en die zo tastbaar verbonden was geraakt door de ring die hij om mijn vinger schoof, moest ik nu nadenken over ‘Wat nu?!’
Twee weken lang was ik erg verdrietig en heart broken maar de knop was om.
Het feit dat hij zo raar deed hielp. Ik moest overleven.
Dat kon ik niet op een matras op de grond in de kastenkamer bij mijn moeder. Die zo lief was.
Ik kon dit. Ik kon weer op eigen benen staan. Opkrabbelen. Ook al voelde het alsof ik de helft van mezelf kwijt was.

In Amsterdam wonen, dat wilde ik. Nu echt. Er moest een kamer gezocht worden.
Er werd naar werk gezocht en flink gesolliciteerd.
In week vijf werd mijn kamer bevestigd. In week zes de nieuwe baan.

Natuurlijk ben ik nog wel eens verdrietig geweest. Maar ik kan dit, ik kon dit.
Met liefde van mensen om me heen.

“Komt wel goed schatje”

Ja.

6 thoughts on “En toen?

  1. Je bent en blijft een kanjer! Hoe moeilijk het misschien ook even voor je is, je komt er wel! En je bent dapper dat je het geprobeerd hebt. Het is misschien niet gegaan zoals je zou willen. Als het niet geprobeerd zou hebben, had je misschien spijt en zou je nu vol twijfels/vragen zitten met bijv: ‘wat als ik wel gegaan was’. Succes! X

  2. Heftig, maar sterk hoor. Ik heb net drie posts van je gelezen dus ik weet niks van de situatie maar het klinkt alsof je een leukere jongen verdient..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s