Timing

Een fluitende conducteur, dichtslaande deuren en een trein die langzaam begint te rijden.
Er klinkt punk-rock uit mijn oordopjes en mijn boek heeft mijn aandacht. Soms kijk ik even om me heen.
Hij trekt mijn aandacht. Kijkt om zich heen en drumt met zijn handen op z’n bovenbenen.

Ik haal mijn hand door mijn rode haar en zoek oogcontact. Gotcha.
Snel kijk ik weer in mijn boek om vijf seconden later weer op te kijken. Zijn blik ontmoet de mijne. Ik glimlach en kijk uit het raam. We flirten wat tot de volgende stop. De trein is vol, het is spits en hij zit drie rijen verderop. Aan de andere kant van het gangpad zit een man waar hij veel mee praat.
Als de trein stopt, stapt de man die tegenover hem zit uit.

Een reiziger, een man, in dezelfde trein, een andere bestemming. Ik wil meer weten. De vrije stoel is niet lang meer vrij. Mijn stoel nu wel.

“Drum je?” vraag ik hem. Hij schudt zijn hoofd. Muziek maakt hij wel, electronisch. We blijven elkaar aan kijken. Hij vertelt een klein beetje over zijn opleiding en over zijn woonplaats. Een leraar zit naast hem.

Weer stopt de de trein. Hij staat op. Tijd voor zijn overstap. Hij treuzelt, zegt me gedag en is net op tijd de trein uit. De deuren gaan weer dicht.

Mijn reis vervolgt zich en ik baal. Ik weet niet eens hoe hij heet.
Thuis aangekomen ga ik googlen. Zijn opleiding klonk onbekend en er zijn maar weinig mensen die het volgen. Er staat een algemeen emailadres op internet. Ik besluit een mail te sturen. Zijn kleren, de leraar en zijn woonplaats zijn mijn aanknopingspunten. Ik vraag of ze hem kennen.

Na drie weken is er geen reactie en verstuur ik de mail nog eens.
Geen reactie. Ik ga door met mijn leven en met mijn vriend met wie ik samen woon.

11 maanden later, bijna een jaar na de ontmoeting in de trein, voegt iemand me toe op msn. Ik vraag hem ‘Ken ik jou?’ Hij antwoordt: ‘Het is even geleden maar, ik zat bij je in de trein.’

Zijn school stuurde mijn mail door maar hij zag geen ruimte voor mij door moeilijkheden in zijn relatie. Zes maanden nadat deze uit ging, voegde hij me toe op msn. Hij vertelde me dat ik altijd in zijn achterhoofd zat. ‘Het mooie meisje met mooie, flikkerende oogjes maar verdriet in haar blik.’
Hij bewaarde me tot hij er klaar voor was. Ik was het niet en stond niet meteen te springen. Ik zat wél nog steeds in een relatie. Ook die bewuste dag in oktober zou ik niet klaar geweest zijn en de situatie was er niet naar.

15 maanden na onze eerste ontmoeting volgde de tweede. En de rest.
Na 1,5 jaar samen zijn is het nu negen maanden uit.

Het is niet altijd erg om te moeten wachten.
Soms zal de connectie blijven bestaan.
Het is dan wachten op het juiste moment.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s