What if

Één van mijn trouwe lezers raadde me aan een blog te schrijven over ‘what if’. Hij had het over ‘een op het oog lullige gebeurtenis die anders zou lopen’

Er zijn zoveel ‘What if’s’. Maar deze is meest prominent. Er is er één die telt.
Dit is geen lullige gebeurtenis. Ja eigenlijk ook wel. De scheiding van mijn ouders. Lullig voor het gezin, lullig voor de kinderen. Dus voor mij.

Ik was bijna het typische gymnasium stuudje. Ik deed het goed op school, rustige vriendinnetjes en leek happy.
Niet helemaal want eigenlijk was ik diep ongelukkig met mijn doorsnee leven. Ik wilde meer.
Meer dan elke dag op school zitten en leren over Koning Wilhelm II en stelling van Pythagoras.
Dromen deed ik over wonen in het westen, de jongen van 21 waar ik als 14-jarige verliefd op was en de toneel/dans-academie. Ik was zelfs al naar een open dag geweest en was verliefd op het idee van dat leven.
Ik zat in de klas maar staarde naar buiten en huilde soms. Lichte vormen van depressies schijnen bijwerkingen te zijn van de pil. Die ik gedeeltelijk nam om hem. Ik nam voorzorgsmaatregelen nadat hij zei “Een relatie zit er vanwege afstand en leeftijdsverschil niet in maar een leuk nachtje samen..” Ik was een verliefde puber maar was genoeg bij zinnen hier niet op in te gaan. Ondanks dat het bijwerkingsverschijnselen kunnen zijn; ja, zo beleefde ik mijn wereld. ‘Dit is niet wat ik wil’.

Deze vorm van ontevredenheid verdween lichtelijk. Ik moest door.
Mijn ouders gingen redelijk onverwacht scheiden toen ik 15 was. Nu zie ik bewust dat mijn vertrouwde wereldje ineenzakte.
Ouders die zich gedragen als pubers, dreigen met zelfmoord, antidepressiva, andere prioriteiten vinden in nieuwe partners en als kind zelf totally verantwoordelijk zijn voor alles wat je doet.
Ik stopte mijn problemen en verdriet weg op 15-jarige leeftijd en zorgde voor iedereen behalve voor mezelf. Drie jaar later kwam de man met de hamer and he hit me real hard. De hoofdpijn hiervan komt zo nu en dan terug.

Wat er allemaal anders was gegaan als ze samen waren gebleven:
– had ik niet al op mijn 15e met mijn eerste vriendje mogen slapen
– had ik mijn VWO afgemaakt en een diploma gehaald
– was ik rechten en/of psychologie gaan studeren (met criminologie als derde keus)
– ging ik op mijn 17e niet vier keer per week uit
– had ik niet die ene vervelende ervaring gehad op mijn 17e
– woonde ik niet al samen op mijn 18e omdat ik de situaties thuis niet meer kon verdragen
– hadden mijn ouders nog gevoeld als ouders en niet als mensen die ik uit keuze om me heen heb
– was ik geen 28kg aangekomen van verdriet (om er nu weer 17 af te hebben)
– had ik minder de ‘drang’ gehad naar stabiele mensen om me heen op wie ik kan bouwen en die me vastigheid gaven die ik thuis niet meer kreeg
– had ik niet al 4 jaar werkervaring gehad zoals nu
– had ik niet zo bewust de keuze gemaakt voor mijn opleiding en loopbaan
– had ik mezelf niet zo goed gekend

Was ik gelukkiger geweest?
Ik denk het niet. Ik heb altijd gevoel dat het gangbare niet genoeg voor me was. Ik heb mijn grenzen leren kennen. Ik ben niet aan de drugs of alcohol gegaan terwijl ik nu zie dat vanwege het gebrek aan ouderlijk toezicht het zo anders had kunnen lopen. Het heeft me gemaakt tot wie ik ben, ik ben mezelf zo vaak tegengekomen en het leuke is, ik ken mezelf nog steeds niet.
Het vechten voor mijn eigen geluk en succes heeft me goed gedaan.
Ik ben veel sterker dan ik ooit in een andere situatie had kunnen zijn.
Ik ben nog meer de vaste stabiele factor waar ik op kan bouwen in mijn leven, aan het worden.
Ik heb alleen mezelf nodig om gelukkig te zijn en mezelf komt steeds dichterbij (-:

Deze ‘what if’ vertelt veel over mij en waar ik vandaan kom. Een stukje puur verleden.
Mag het volgende verzoek minder diep en weer gewoon over daten/mannen gaan? (-;

4 thoughts on “What if

  1. Ik weet ook van mezelf dat ik niet gelukkiger zou zijn als mijn leven ‘beter’ was gelopen. Ik weet nu wie ik ben, wat ik wil en hoe ik dat ga bereiken. Dat zie ik bij andere leeftijdsgenoten minder. Het is wel jammer dat jouw leven zo rigoureus anders is gelopen na de scheiding van je ouders (wat zich oa uit in vwo niet afmaken, ik vraag me wel af waar dat dat aan lag). Maar goed, het leven is onvoorspelbaar en van alle ervaringen leer je en groei je. En je kunt altijd nog besluiten om te studeren!

    • @Roxanne ik studeer ook🙂 heb een 21+ test gedaan en ben nu een jaar bezig met HRM. Eerst vol- nu deeltijd.
      @Rob er is niemand in mijn leven nu, maar dat is ook wel even lekker🙂 Toch kan daten leuk zijn nu!
      @Thamar kan ik me voorstellen🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s